
Kolejnym dniem wolnym od pracy jest 5 lutego – rocznica ogłoszenia Konstytucji.
Uchwalona w 1917 roku Konstytucja wprowadzała dość radykalne zmiany niż spodziewał się prezydent.
Wprowadzała m.in.


Tradycję wielkanocną do Meksyku przynieśli Hiszpanie w czasie wielkiej konkwisty. Ze zderzenia tych dwóch odmiennych kultur powstało niezwykłe wydarzenie, które łączy w sobie elementy XV-wiecznej Europy z obyczajami potomków Azteków.DIA DEL NIÑO – DZIEŃ DZIECKA

Dzieci otrzymują tego dnia słodycze i zabawki, organizowane są festyny, których główną częścią zabawy jest rozbicie piniaty, w której znajdują się słodycze, owoce a nawet zabawki.

15 WRZEŚNIA
Meksykanie obchodzą Święto Niepodległości 15 września, wspominając 15 września 1810 roku, kiedy to okrzyk ”Viva Mexico!” w małej miejscowości Dolores, stan Guanajuato, rozpoczął trwającą następnie przez dziesięć lat wojnę niepodległościową przeciw Hiszpanii. W tym dniu wychodzą na ulice z flagami, a wieczorem spotykają się na głównym placu w mieście, aby wspólnie zawiwatować: Viva Mexico! Okrzyk ten jednoczy wszystkich Meksykanów. Święto obchodzone jest w całym kraju, we wszystkich ambasadach i konsulatach na całym świecie.
ŚWIĘTO ZMARŁYCH, CZYLI FIESTA ŻYWYCH

Uroczystości Dnia Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego w Meksyku nazywane są Los Dias de los Muertos – Dniami Zmarłych i pierwszy z nich poświęcony jest los angelitos(aniołkom) - małym dzieciom, a drugi właściwy Dzień Zmarłych – dorosłym.
Od połowy października wystawy i wnętrza sklepów zapełniają się kościotrupami, w piekarniach piętrzy się pan de muerto- chleb zmarłych a w cukierniach spotkać można torty w kształcie zwłok. Pojawiają się stragany z osobliwymi zabawkami na przykład trumienki , z których za pociągnięciem sznurka wychyli się nieboszczyk, mnóstwo rozmaitej wielkości kościotrupów i zwłok z masy papierowej.
Najbardziej popularne są „calaveras de azucar” – barwnie zdobione cukrowe trupie czaszki. Wyrabiane są z cukru zagotowanego z wodą, polakierowane białkiem z jajka i zdobione kolorowym lukrem, naturalnymi barwnikami i błyszczącymi papierkami.
Świąteczne stragany przed Zaduszkami oferują wszystko, co potrzebne do zrobienia „ofrendas” – ołtarzyków z ofiarami dla zmarłych, zdobionych żółtopomarańczowymi margerytkami „zempasuchitl”.
Ołtarzyki takie stoją na wystawach, w domach, biurach. Składane są na nich obok wizerunku zmarłego, ofiary z pożywienia, przedmiotów użytku codziennego oraz rzeczy ulubionych przez zmarłego za życia. Na ofrendas przygotowuje się specjalne dania, którymi później częstuje się krewnych i przyjaciół.
Dogmat o świętych obcowaniu połączył się w Meksyku z obyczajami prekolumbijskimi. Aztekowie wyposażali swoich zmarłych w to, czego mogli potrzebować w drodze do królestwa śmierci. Wierzono też, że wracają oni co roku na ziemię. Z tego właśnie prastarego zwyczaju wywodzą się zaduszkowe ofrendas.
Najczęściej składane w ofierze są owoce, kukurydza, tamales – masa kukurydziana z nadzieniem zawinięta w duży liść, atole – napój z mąki kukurydzianej, kurczak w mole– pikantnym sosie czekoladowym, placki tortillas, tequila, mezcal i pulque – alkohol ze sfermentowanych owoców oraz oczywiście – calaveras.
W dni zaduszne meksykańskie cmentarze pełne są ludzi siedzących na grobach, pijących alkohol, palących papierosy, jedzących, śpiewających piosenki. A na grobach leżą ofiary – pomarańcze, kukurydza, kwiaty.
Odwiedzający jedzą wprost z nagrobków. W Meksyku trwa wiara, że umarli wracają, by cieszyć się tym co sprawiało im radość za życia. Na cmentarzu spędza się wiele godzin, a między grobami wędrują tradycyjne zespoły, grając radosną muzykę.
16-24 GRUDNIA
ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA
Od 16 do 24 grudnia Meksykanie obchody tzw. “Las Posadas” czyli nowennę do Bożego Narodzenia.
Mieszkańcy ulicy lub kilku ulic zbierają się wieczorem tworząc grupę pielgrzymów. Dzieci przebrane są za pastuszków, jest też Maryja i św. Józef. Kiedy pielgrzymi zbliżają się do domu w którym ma być posada, dzielą się na dwie części – część uczestników wchodzi do środka, a św. Józef, Maryja i reszta pielgrzymów pozostają na zewnątrz, prosząc gospodarzy o posadę – schronienie. Rozpoczyna się śpiewany dialog pomiędzy pielgrzymami, a gospodarzami. Kiedy gospodarze zdają sobie sprawę, że nie jest to zwykła rodzina, otwierają drzwi, pielgrzymi wchodzą do środka, a posada zamienia się w małą świątynię; na podwórku przygotowany jest ołtarzyk, przed którym wszyscy odmawiają modlitwy. Następnie gospodarze częstują, “czym chata bogata”. Pod koniec poczęstunku przygotowuje się dla dzieci słodką niespodziankę, tzw. piniatę (gliniano - papierową figurę najczęściej w kształcie gwiazdy, pełnej słodyczy i owoców). Zawiesza się ją na pewnej wysokości na sznurku, dzieci z zasłoniętymi oczami starają się rozbić piniatę kijem, by słodka zawartość wysypała się na ziemię. W ostatnim dniu “ Las Posadas”, tj. 24 grudnia wieczorem, poszczególne grupy zbierają się przed wejściem do kościoła, niosąc żłóbek. Nowenna kończy sie mszą św. wieczorną. Po skończonym nabożeńswie wszyscy wracają do domów, aby póżnym wieczorem zebrać się wokół stołu i spożyć tradycyjną wieczerzę wigilijną. Sama Wigilia to oczywiście dużo jedzenia. Dania główne stanowią: pieczony indyk, tamales, atole, sałatki i ciasta. O północy wszyscy się wzajemnie ściskają i składają sobie życzenia.
28 GRUDNIA
DZIEŃ NIEWINIĄTEK ("PRIMA APRILIS")
W Meksyku 28 grudnia obchodzi się El Día de los Santos Inocentes, czyli Dzień Niewiniątek. Dzień ten jest odpowiednikiem polskiego Prima Aprilis. Tego dnia gazety bardzo często publikują niewiarygodne, zmyślone informacje, ludzie bawią się i śmieją, robią żarty znajomym, rodzinie, wzajemnie oszukują się. Dość popularne są żarty typu: oblewanie bliskich wodą lub przestawiania godziny w zegarku. Zdarzają się również dowcipy bardziej wymyślne jak np. spowodowanie, że z miejskich fontann zamiast wody wydobywają się bańki mydlane. Jest to święto pełne radości i szalonych pomysłów.
